Μήπως έχουμε πόλεμο;
Της Μαριάνας Πυργιώτη
Ενας άνθρωπος που σκιαμαχεί, που βλέπει τους εχθρούς στους ανεμόμυλους, επελαύνει εναντίον ασκών με κρασί και συνήθως καταλήγει τραυματισμένος δεν είναι κατ’ ανάγκην θρυλικός ήρωας του Θερβάντες. Μπορεί να είναι ένας δυστυχής παρανοϊκός.
Μια χώρα όμως;
Μια χώρα στην οποία πολιτικοί και πολίτες αδυνατούν να προσδιορίσουν με βεβαιότητα ποιος και γιατί επιτέθηκε, πώς βρέθηκαν όλοι σακατεμένοι, πεσμένοι στο έδαφος; Κι επειδή αυτή η κατάσταση θα διαιωνίζεται σε βάρος όλων μας, ας ξεκινήσουμε από το απλό: Ποιος είναι ο εχθρός, για να δούμε ποιος είναι και ενδεδειγμένος τρόπος να τον πολεμήσουμε.
Είναι η προηγούμενη κυβέρνηση αυτή που με τα πολιτικά λάθη της μας έριξε στον γκρεμό; Διότι επί 8-10 μήνες αυτό συζητούσαμε. Δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε ποια ακριβώς ήταν τα κορυφαία λάθη, να τα διορθώσουμε εδώ και τώρα, και να βγούμε από την κρίση. Αλλά τι στον άνεμο, σε μόλις πέντε χρόνια δεν καταστρέφονται οικονομίες χωρών που πριν ήταν ισχυρές και σε παραγωγικό καλπασμό.
Είναι τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, τα οποία επί μία 30ετία οδηγούσαν την ελληνική οικονομία σε στραβό δρόμο μέχρι που χτυπήσαμε τοίχο; Μα με αυτήν την οικονομία, με αυτές τις δομές, με αυτά τα δεδομένα γίναμε δεκτοί στην ΕΟΚ, που μετά έγινε Ε.Ε., ενώ αυτή η υβριδική οικονομία μάς οδήγησε στο ευρώ και στην ΟΝΕ, χωρίς οι τότε φιλικοί και σήμερα εμφανώς εχθρικοί εταίροι μας να προβάλλουν κάποια σοβαρή αντίρρηση.
Σε κάθε περίπτωση ας δούμε ψύχραιμα ποια ήταν αυτά τα διαχρονικά λάθη.
Η διαφθορά; “Μαζί τα φάγαμε”, όπως είπε ο Θόδωρος Πάγκαλος, δηλαδή δόθηκαν λίγα αλλά σε πάρα πολλούς και επί χρόνια; “Κλέφτες, κλέφτες”, όπως φωνάζουν οι αγανακτισμένοι πολίτες για τους 300 της Βουλής, δηλαδή οι λίγοι πολιτικοί μαζί με λίγους επιχειρηματίες έφαγαν τα πολλά; Και τα δύο μαζί σε αναλογία;
Το υδροκέφαλο και τεράστιο κράτος; Μα μέχρι πρότινος ή μέχρι και τώρα η κοινωνία στη συντριπτική της πλειοψηφία, παρά τις γκρίνιες και τις καταγγελίες, δεν δεχόταν καμία πρακτική αλλαγή. Ναι στη μονιμότητα, ναι στις προσλήψεις σε δήμους, οργανισμούς, φορείς κτλ, ναι στον δημόσιο χαρακτήρα πολλών ΔΕΚΟ, όχι στα μη κερδοσκοπικά ιδιωτικά ΑΕΙ, όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, όχι σε μεγάλες ξένες επενδύσεις, τις οποίες θεωρούσαμε πάντα “ύποπτες”.
Η φοροδιαφυγή; Ποια ακριβώς; Των λίγων ή των πολλών; Των... μεγαλοκάτι ή των πάντων και σε κάθε ευκαιρία; Και πότε εμφανίστηκε αυτό το φαινόμενο στην Ελλάδα; Τελευταία ή μήπως από ιδρύσεως του κράτους... μια που το κράτος και εμείς ποτέ δεν τα βρήκαμε σε αυτό το επίπεδο;
Είναι οι αγορές ο εχθρός; Μα είναι οι ίδιες αγορές που μας δάνειζαν χωρίς πρόβλημα και με χαμηλά επιτόκια όλα αυτά τα χρόνια και επίσης είναι αυτές οι αγορές που συνεχίζουν να δανείζουν σήμερα άλλες χώρες, όχι και τόσο “κραταιές” οικονομικά αλλά με προοπτικές. Πώς εμείς χρησιμοποιήσαμε αυτά τα δάνεια, αν δηλαδή τα επενδύσαμε με αναπτυξιακή κατεύθυνση ή τα ρίχναμε σε μαύρες τρύπες, είναι ένα άλλο θέμα ή ένα άλλο πρόβλημα.
Είναι η τρόικα ο εχθρός; Μα εμείς την συγκροτήσαμε, την εφηύραμε, πριν από εμάς δεν υπήρχε τέτοιο σχήμα, υπήρχε μόνο το ΔΝΤ για χώρες που έφταναν στα όρια της στάσης πληρωμών. Και δεν είμαστε καν μόνοι μας τώρα πια, είμαστε οι πρώτοι, μα έπονται άλλοι μετά από εμάς.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο “εχθρός” είναι η αδυναμία μας να εστιάσουμε στον εχθρό, δηλαδή στους παράγοντες που εμποδίζουν την παραγωγικότητα και τους παράγοντες που ευνοούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Πώς να ξεκινήσει η μικρή έστω ατμομηχανή που θα παράγει και πώς να υπάρξει σταδιακή αποδόμηση του τερατώδους από κάθε πλευρά και κοστοβόρου κράτους, αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι όσο έχουμε το χέρι απλωμένο θα πέφτουμε όλο και κάτω μέχρι που θα διαλυθούμε εξευτελισμένοι και πτωχευμένοι; Μόνο που για να συμβεί αυτό θα πρέπει να φανεί στον ορίζοντα των πολιτών μία και μόνη σημαία, η οποία δεν θα είναι κομματική, ούτε πολιτική, ούτε εξωθεσμική, αλλά εθνική. Η πατρίδα...
Όταν μεταπολεμικά η ηττημένη Γερμανία άρχισε να μαζεύει τα συντρίμμια της, με δεδομένο ότι ήταν η ηγεσία της που είχε μετατρέψει σε συντρίμμια όλη την Ευρώπη, οι πολίτες της, πέραν των άλλων, προσέφεραν εθελοντικά ημέρες εργασίας για να στηρίξουν την πατρίδα τους. Όχι τους πολιτικούς, αλλά την πατρίδα.
Η διαφορά είναι ότι εμείς ως λαός διαχωρίζουμε το εθνικό συμφέρον από το προσωπικό και βάζουμε πολύ εύκολα πάνω από το πρώτο το δεύτερο, έχοντας μια δικαιολογία: Σιγά μην πληρώσουμε εμείς για τα λάθη ή τη διαφθορά ή την ανικανότητα αυτών που μας κυβερνούν.
Αν δηλαδή αντίστοιχα ζητήσει ο όποιος έλληνας πρωθυπουργός από τους υπαλλήλους ιδιωτικού και δημόσιου τομέα να εργαστούν παραπάνω και εθελοντικά για το καλό της χώρας, θα τον φάμε ζωντανό.
Μας είναι τόσο άγνωστη αυτή η πλευρά, του πατριωτισμού στα μικρά, τα σχεδόν καθημερινά, και όχι στα μεγάλα, της κοινωνικής σύμπνοιας και συνεργασίας σε δύσκολες ώρες, ώστε ακόμη και οι πολιτικοί μας δεν σκέφτονται να απευθυνθούν κατευθείαν στην καρδιά της εθνικής μας συνείδησης: “Κάντε το για τη χώρα μας, όχι για εμάς... Εμάς στείλτε μας στον αγύριστο, αλλά μην παραδώσετε την πατρίδα στον αόρατο εχθρό...”
Αλλά για να αφυπνισθεί, όπως γίνεται σε έναν πραγματικό πόλεμο, εδαφικό πόλεμο, η ελληνική συνείδηση -και τότε δεν μετράμε ούτε λεφτά, ούτε ώρες δουλειάς, ούτε κόμματα, ούτε φυσικά τη ζωή μας την ίδια ή τη ζωή των παιδιών μας, που τα στέλνουμε στο μέτωπο-, πρέπει να νοιώσουμε ότι η απειλή μάς αφορά όλους χωρίς εξαιρέσεις και ότι η ηγεσία μας είναι αυτή που θα πέσει στον αγώνα πρώτη και όχι αυτή που μας πετάει σαν μπαλάκι την ευθύνη και μας τρομοκρατεί αντί να μας δημιουργεί υψηλό εθνικό φρόνημα.
Πηγή: makthes.gr
Ενας άνθρωπος που σκιαμαχεί, που βλέπει τους εχθρούς στους ανεμόμυλους, επελαύνει εναντίον ασκών με κρασί και συνήθως καταλήγει τραυματισμένος δεν είναι κατ’ ανάγκην θρυλικός ήρωας του Θερβάντες. Μπορεί να είναι ένας δυστυχής παρανοϊκός.
Μια χώρα όμως;
Μια χώρα στην οποία πολιτικοί και πολίτες αδυνατούν να προσδιορίσουν με βεβαιότητα ποιος και γιατί επιτέθηκε, πώς βρέθηκαν όλοι σακατεμένοι, πεσμένοι στο έδαφος; Κι επειδή αυτή η κατάσταση θα διαιωνίζεται σε βάρος όλων μας, ας ξεκινήσουμε από το απλό: Ποιος είναι ο εχθρός, για να δούμε ποιος είναι και ενδεδειγμένος τρόπος να τον πολεμήσουμε.
Είναι η προηγούμενη κυβέρνηση αυτή που με τα πολιτικά λάθη της μας έριξε στον γκρεμό; Διότι επί 8-10 μήνες αυτό συζητούσαμε. Δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε ποια ακριβώς ήταν τα κορυφαία λάθη, να τα διορθώσουμε εδώ και τώρα, και να βγούμε από την κρίση. Αλλά τι στον άνεμο, σε μόλις πέντε χρόνια δεν καταστρέφονται οικονομίες χωρών που πριν ήταν ισχυρές και σε παραγωγικό καλπασμό.
Είναι τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, τα οποία επί μία 30ετία οδηγούσαν την ελληνική οικονομία σε στραβό δρόμο μέχρι που χτυπήσαμε τοίχο; Μα με αυτήν την οικονομία, με αυτές τις δομές, με αυτά τα δεδομένα γίναμε δεκτοί στην ΕΟΚ, που μετά έγινε Ε.Ε., ενώ αυτή η υβριδική οικονομία μάς οδήγησε στο ευρώ και στην ΟΝΕ, χωρίς οι τότε φιλικοί και σήμερα εμφανώς εχθρικοί εταίροι μας να προβάλλουν κάποια σοβαρή αντίρρηση.
Σε κάθε περίπτωση ας δούμε ψύχραιμα ποια ήταν αυτά τα διαχρονικά λάθη.
Η διαφθορά; “Μαζί τα φάγαμε”, όπως είπε ο Θόδωρος Πάγκαλος, δηλαδή δόθηκαν λίγα αλλά σε πάρα πολλούς και επί χρόνια; “Κλέφτες, κλέφτες”, όπως φωνάζουν οι αγανακτισμένοι πολίτες για τους 300 της Βουλής, δηλαδή οι λίγοι πολιτικοί μαζί με λίγους επιχειρηματίες έφαγαν τα πολλά; Και τα δύο μαζί σε αναλογία;
Το υδροκέφαλο και τεράστιο κράτος; Μα μέχρι πρότινος ή μέχρι και τώρα η κοινωνία στη συντριπτική της πλειοψηφία, παρά τις γκρίνιες και τις καταγγελίες, δεν δεχόταν καμία πρακτική αλλαγή. Ναι στη μονιμότητα, ναι στις προσλήψεις σε δήμους, οργανισμούς, φορείς κτλ, ναι στον δημόσιο χαρακτήρα πολλών ΔΕΚΟ, όχι στα μη κερδοσκοπικά ιδιωτικά ΑΕΙ, όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, όχι σε μεγάλες ξένες επενδύσεις, τις οποίες θεωρούσαμε πάντα “ύποπτες”.
Η φοροδιαφυγή; Ποια ακριβώς; Των λίγων ή των πολλών; Των... μεγαλοκάτι ή των πάντων και σε κάθε ευκαιρία; Και πότε εμφανίστηκε αυτό το φαινόμενο στην Ελλάδα; Τελευταία ή μήπως από ιδρύσεως του κράτους... μια που το κράτος και εμείς ποτέ δεν τα βρήκαμε σε αυτό το επίπεδο;
Είναι οι αγορές ο εχθρός; Μα είναι οι ίδιες αγορές που μας δάνειζαν χωρίς πρόβλημα και με χαμηλά επιτόκια όλα αυτά τα χρόνια και επίσης είναι αυτές οι αγορές που συνεχίζουν να δανείζουν σήμερα άλλες χώρες, όχι και τόσο “κραταιές” οικονομικά αλλά με προοπτικές. Πώς εμείς χρησιμοποιήσαμε αυτά τα δάνεια, αν δηλαδή τα επενδύσαμε με αναπτυξιακή κατεύθυνση ή τα ρίχναμε σε μαύρες τρύπες, είναι ένα άλλο θέμα ή ένα άλλο πρόβλημα.
Είναι η τρόικα ο εχθρός; Μα εμείς την συγκροτήσαμε, την εφηύραμε, πριν από εμάς δεν υπήρχε τέτοιο σχήμα, υπήρχε μόνο το ΔΝΤ για χώρες που έφταναν στα όρια της στάσης πληρωμών. Και δεν είμαστε καν μόνοι μας τώρα πια, είμαστε οι πρώτοι, μα έπονται άλλοι μετά από εμάς.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο “εχθρός” είναι η αδυναμία μας να εστιάσουμε στον εχθρό, δηλαδή στους παράγοντες που εμποδίζουν την παραγωγικότητα και τους παράγοντες που ευνοούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Πώς να ξεκινήσει η μικρή έστω ατμομηχανή που θα παράγει και πώς να υπάρξει σταδιακή αποδόμηση του τερατώδους από κάθε πλευρά και κοστοβόρου κράτους, αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι όσο έχουμε το χέρι απλωμένο θα πέφτουμε όλο και κάτω μέχρι που θα διαλυθούμε εξευτελισμένοι και πτωχευμένοι; Μόνο που για να συμβεί αυτό θα πρέπει να φανεί στον ορίζοντα των πολιτών μία και μόνη σημαία, η οποία δεν θα είναι κομματική, ούτε πολιτική, ούτε εξωθεσμική, αλλά εθνική. Η πατρίδα...
Όταν μεταπολεμικά η ηττημένη Γερμανία άρχισε να μαζεύει τα συντρίμμια της, με δεδομένο ότι ήταν η ηγεσία της που είχε μετατρέψει σε συντρίμμια όλη την Ευρώπη, οι πολίτες της, πέραν των άλλων, προσέφεραν εθελοντικά ημέρες εργασίας για να στηρίξουν την πατρίδα τους. Όχι τους πολιτικούς, αλλά την πατρίδα.
Η διαφορά είναι ότι εμείς ως λαός διαχωρίζουμε το εθνικό συμφέρον από το προσωπικό και βάζουμε πολύ εύκολα πάνω από το πρώτο το δεύτερο, έχοντας μια δικαιολογία: Σιγά μην πληρώσουμε εμείς για τα λάθη ή τη διαφθορά ή την ανικανότητα αυτών που μας κυβερνούν.
Αν δηλαδή αντίστοιχα ζητήσει ο όποιος έλληνας πρωθυπουργός από τους υπαλλήλους ιδιωτικού και δημόσιου τομέα να εργαστούν παραπάνω και εθελοντικά για το καλό της χώρας, θα τον φάμε ζωντανό.
Μας είναι τόσο άγνωστη αυτή η πλευρά, του πατριωτισμού στα μικρά, τα σχεδόν καθημερινά, και όχι στα μεγάλα, της κοινωνικής σύμπνοιας και συνεργασίας σε δύσκολες ώρες, ώστε ακόμη και οι πολιτικοί μας δεν σκέφτονται να απευθυνθούν κατευθείαν στην καρδιά της εθνικής μας συνείδησης: “Κάντε το για τη χώρα μας, όχι για εμάς... Εμάς στείλτε μας στον αγύριστο, αλλά μην παραδώσετε την πατρίδα στον αόρατο εχθρό...”
Αλλά για να αφυπνισθεί, όπως γίνεται σε έναν πραγματικό πόλεμο, εδαφικό πόλεμο, η ελληνική συνείδηση -και τότε δεν μετράμε ούτε λεφτά, ούτε ώρες δουλειάς, ούτε κόμματα, ούτε φυσικά τη ζωή μας την ίδια ή τη ζωή των παιδιών μας, που τα στέλνουμε στο μέτωπο-, πρέπει να νοιώσουμε ότι η απειλή μάς αφορά όλους χωρίς εξαιρέσεις και ότι η ηγεσία μας είναι αυτή που θα πέσει στον αγώνα πρώτη και όχι αυτή που μας πετάει σαν μπαλάκι την ευθύνη και μας τρομοκρατεί αντί να μας δημιουργεί υψηλό εθνικό φρόνημα.
Πηγή: makthes.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου