planetnews

Συναίνεση ή αλλαγή πολιτικής;

 

ΟΙ ΜΑΓΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ στις οποίες επενδύει αυτή την περίοδο η κυβερνητική
προπαγάνδα και μαζί της η συμμαχία των προθύμων είναι η «συναίνεση»
και η «συνεννόηση».

Ξεκινώντας από τη λογική αφετηρία που λέει ότι ο
τόπος περνάει κρίσιμες στιγμές, ο πρωθυπουργός θα καλέσει τις επόμενες
ημέρες τους πολιτικούς αρχηγούς και θα τους ζητήσει να συνδράμουν την
προσπάθεια της κυβέρνησης για την έξοδο από την κρίση. Το εγχείρημα,
έτσι όπως διαφημίζεται, ακούγεται πολύ ωραίο. Δημοκρατικό, εθνικά
υπεύθυνο, κάτι σαν αυτονόητη υποχρέωση κάθε πολιτικού που σέβεται τον
εαυτό του. Είναι όμως έτσι; Αυτό που θα σώσει τη χώρα είναι η συναίνεση στην πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση καθ’ υπόδειξιν της τρόικας ή μήπως η αλλαγή αυτής της πολιτικής;

ΑΠΟ ΟΠΟΙΑ ΣΚΟΠΙΑ κι αν το δει κανείς, τεχνοκρατική, κοινωνική ή
πολιτική, η συναίνεση στην πολιτική που εφαρμόζουμε σήμερα ισοδυναμεί
με υπογραφή στην καταστροφή της χώρας. Ας το πάρουμε πρώτα
τεχνοκρατικά, με βάση τους αριθμούς. Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής ούτε
μια εκτίμηση της τρόικας και της ελληνικής κυβέρνησης που να έχει
πέσει μέσα. Η ίδια η συζήτηση περί επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής
του ελληνικού δανείου, άλλωστε, είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι ο
λογαριασμός που προβλέφθηκε με το περίφημο μνημόνιο δεν έβγαινε με
τίποτα. Ηδη οι εκτιμήσεις για την οικονομική προοπτική των χωρών-μελών
της Ε.Ε. για το 2011-2012 οδηγούν σε αρνητικά συμπεράσματα για τη
χώρα μας. Η Ελλάδα θα αποτελέσει μία από τις βασικές εξαιρέσεις του
κανόνα της ανάπτυξης καθώς στη μείωση κατά 4,2% του ΑΕΠ που
παρατηρείται το 2010 θα προστεθεί νέα μείωση του ΑΕΠ, της τάξης του
3%, το 2011. Ταυτόχρονα προβλέπεται σταδιακή αύξηση της ανεργίας μέχρι
το 2012 στο 15,2% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Η ύφεση δεν φέρνει
μόνο ρεκόρ ανεργίας αλλά οδηγεί και στην επιδείνωση της κρίσης
υπερχρέωσης που αντιμετωπίζουμε. Στα τέλη του 2012 το δημόσιο χρέος θα
αναλογεί σε 156% του ΑΕΠ, ενώ όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν στο 115% του ΑΕΠ. Με απλά λόγια αυτό που έχει συμβεί είναι ότι οι
δανειστές μας μάς έχουν ρίξει ένα σωσίβιο και μας ζητάνε να πνιγούμε
φορώντας το!

ΑΣ ΤΟ ΔΟΥΜΕ και από την κοινωνική σκοπιά. Μια κοινωνία που βλέπει
μπροστά της μόνο το φάσμα της ύφεσης και της ανεργίας και βιώνει
συλλογική κατάθλιψη γιατί να συναινέσει σε μια πολιτική που απαιτεί
θυσίες χωρίς ελπίδα; Αν δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ, πώς να
δεχτεί κανείς να βαδίσει συναινετικά μέσα σ’ αυτό; Να το δούμε, τέλος,
και πολιτικά: Ποια χρησιμότητα έχουν τα κόμματα και οι πολιτικοί, αν
αποδεχθούν ότι θα κάνουν με κλειστά μάτια ό,τι τους ζητήσει η τρόικα;
Η συμμαχία των προθύμων, που είναι στην πραγματικότητα μια συμμαχία
των «υπάκουων», θα ήταν πολύ πιο χρήσιμη για τον τόπο αν έθετε ως προτεραιότητά της την αλλαγή πολιτικής. Τότε, η συμμετοχή σ’ αυτήν θα ήταν πράγματι εθνικά υπεύθυνη πράξη και μονόδρομος για όλους...


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΒΑΡΑΣ